10 mei 2011
Lhasa

Vandaag de tweede dag in Lhasa. Je ziet op straat overduidelijk de Chinese overheersing in de vorm van veel politie en militairen, maar verder heb je daar als toerist heel weinig last van. Wel is er van de Tibetaanse cultuur niet veel meer over. De Tibetaanse wijk is nog maar een klein gedeelte van de stad en de Chinezen hebben een moderne stad gebouwd met nieuwe gebouwen en brede straten.

Wel hebben we gisteren gehoord dat wij heel veel geluk hebben gehad. Met ingang van afgelopen maandag hebben de Chinezen nieuwe regels ingevoerd voor het verkrijgen van een groepsvisum voor Tibet. Het is sowieso alleen mogelijk om met een groep met gids en chauffeur te reizen door Tibet op een groepsvisum, en een groep moet bestaan uit ongeveer zes personen (dit minimum aantal wordt nog wel eens aangepast door de Chinese autoriteiten. Door de nieuwe regels die nu ingevoerd zijn, mag een groep niet uit meerdere nationaliteiten bestaan en wij hebben twee Belgen in de groep. Op dit moment zit de tweede Djoser groep die een week later dan ons is vertrokken al vier dagen vast in Nepal omdat ze geen visum krijgen omdat er in die groep ook twee Belgen zitten. De enige 'oplossing' voor die groep is om de twee Belgen terug naar huis te laten gaan vanuit Nepal. Ons probleem van het één dag vastzitten vanwege een stenenlawine, valt dus nog wel mee. We hebben hier trouwens gehoord dat de aardverschuiving met de stenenlawine zelfs op het nieuws in Nederland is geweest.

Maar goed, op de tweede dag in Lhasa hebben we 's-ochtends het Drepung klooster en 's-middags de Jokhang tempel bezocht.

Het Drepung klooster ligt ongeveer acht kilometer buiten Lhasa en was vroeger één van de belangrijkste en grootste kloosters van Tibet. Het klooster is gesticht in 1416 en er leefden ongeveer 10.000 monniken. In de kloosters leven nu vrijwel alleen nog Chinese monniken en voor bijna alles moet worden betaald. In elke ruimte zie je wel een monnik die geld zit te tellen. Bovendien 'offeren' de Boeddhistische gelovigen geld bij de diverse heilige voorwerpen en beelden in de kloosters en de tempels. Overal staan bakken waarin zij geld gooien.

De Jokhang tempel ligt in het oude nog Tibetaanse centrum van Lhasa. Deze tempel is het belangrijkste heiligdom voor de (Tibetaanse) Boeddhisten. Het is een prachtige tempel met veel ruimtes waar alles gelukkig nog in originele staat is gebleven. Na de 'bevrijding' van Tibet (zoals de Chinezen de inval zelf noemen) zijn vele tempels en kloosters vernietigd, maar gelukkig niet alles. Binnen mochten er weer geen foto's gemaakt worden, maar buiten hebben we mooie foto's kunnen maken.

Aan het einde van de middag hebben we nog een bezoekje gebracht aan een blindeninstituut. Dit is in 1997 opgericht door een blinde Duitse vrouw met hulp van een Nederlandse man waar ze later mee is getrouwd. Ondanks grote tegenwerking van de Chinezen is het hen gelukt dit project op te zetten en in stand te houden. In 1997 zijn zij zelf de bergen ingetrokken om blinde of slechtziende kinderen op te sporen waarvan ze hadden gehoord dat deze een erbarmelijk bestaan leden. Blindheid werd gezien als een straf omdat je in je vorig leven (je wordt immers gereïncarneerd) niet goed geleefd zou hebben. Blinde kinderen zaten vastgebonden aan een touw in een schuur en kregen alleen wat eten en drinken. Er was geen Tibetaans brailleschrift en dat is door hun zelf ontwikkeld. Er zitten op dit moment ongeveer 35 kinderen in het instituut die les krijgen in Engels, Tibetaans, Chinees en wiskunde. Het is de opzet om ze na een aantal jaar te kunnen plaatsen op een normale school hetgeen bijna altijd lukt. Ook wordt er een opleiding gegeven voor masseuse en in Tibet zijn dan ook vier massagesalons die door blinden vanuit het instituut worden gerund. Het was heel indrukwekkend om deze kinderen te zien en te constateren dat ze zo echt gelukkig zijn en net als alle andere kinderen spelen en ravotten. Ze leren er ook om zelfstandig te leven. In principe moeten ze alles zelf doen. Als ze voor het eerst aankomen, kunnen sommigen zichzelf nog niet eens aankleden.
Het instituut is inmiddels grotendeels overgedragen aan de Tibetanen en het echtpaar komt nog één of twee keer per jaar. Ze zijn nu met een nieuw project in India bezig. Ook de mensen die het instituut nu draaien, zijn bijna allemaal blind.

Vandaag hebben we een rustige dag. We gaan straks om een uur of elf ontbijten, nog even door de stad rondlopen, lunchen en vanmiddag gaan Hans en ik nog een bezoek brengen aan het zomerpaleis van de Dalai Lama. Jeroen en Roel hebben wel genoeg tempels en kloosters gezien, dus die gaan niet mee. Morgen aan het einde van de ochtend vetrekken we dan richting het treinstation voor de treinreis van 36 uur naar Xi'an in China.

Jeroen is gelukkig weer helemaal beter en niemand heeft op dit moment ergens last van.

We hebben in de afgelopen week ook nog Yakboterthee geproefd. Hier hadden we vooraf van gehoord dat dit verschrikkelijk vies zou zijn. Ergens had is gelezen dat het smaakte als thee getrokken van oude rubber autobanden. Nou het was niet lekker, maar het viel eigenlijk reuze mee. Maar na één of twee slokjes gingen we maar snel weer door met ons eigen drankje. Onze Tibetaanse gids en chauffeur, drinken het wel heel veel.

Ook nog wat nieuws uit Darmstad: we zijn in India en nog even in Nepal allemaal een beetje aan de dunne geweest, maar gelukkig is niemand van ons aan de diarree geraakt.

Groetjes uit Lhasa.