4 mei 2012
Van Nagarkot in Nepal naar Zhang Mu in Tibet-China.

Gisterenmiddag zijn we aangekomen in Nagarkot, het laatste bergdorpje in Nepal. Hier is op zich helemaal niets te beleven, alleen het uitzicht vanuit het hotel is fantastisch. De kijkt over het berglandschap met in de verte de besneeuwde toppen van de hoge bergen van de Himalaya. Onderweg naar Nagarkot hebben we nog een zeer oud stadje bezocht, Changu Narayan. De oorsprong van dit stadje gaat terug tot 464 na Christus. We hebben een uurtje rondgewandeld, diverse foto's gemaakt, nog wat gedronken en daarna ging de reis weer verder.

Vanmorgen zijn we om 05.00 uur opgestaan om de zonsopgang boven de bergen te zien. Helaas hadden we geen geluk, want het de lucht was te vochtig (te heiig) om de hoge besneeuwde bergen te kunnen zien. De lucht was wel helder, dus het was wel een mooie zonsopgang.

Om zes uur hebben we ontbeten en om zeven uur zaten we in de bus om naar Tibet - China te vertrekken. We hadden op dat moment onze paspoorten en het visum voor China nog steeds niet ontvangen, maar dit zou goed komen. Onderweg zou er iemand van de agent van Djoser staan met de paspoorten en het visum. Gelukkig klopte dit en we waren klaar om Nepal weer te verlaten en China in te gaan. Na een spectaculaire (en soms een beetje angstige) busreis over zeer slechte en smalle wegen met diepe afgronden naast ons, kwamen we aan in het grensdorpje om van Nepal, China in te gaan. Daar moesten we nog even wachten, want we kregen te horen dat de weg geblokkeerd was door een aardverschuiving en dat onze bus met de gids nog niet aan de andere kant van de grens waren gearriveerd. En zonder gids die daar alles regelt, kom je China niet in. We gingen met z'n allen maar even wat drinken in een klein 'kroegje' om de verdere berichten af te wachten. Om ongeveer drie uur kwam het bericht dat de bus met de gids er nog steeds niet was, maar dat het hotel iemand naar de grens had gestuurd om ons op te vangen. Dit was net op tijd, want om ongeveer kwart voor vier (= Chinese tijd zes uur) zou de grens dicht gaan.

De hele grensprocedure om China binnen te komen, is ook een happening op zich. In een lijn op volgorde van het groepsvisum, moesten we diverse controles door. Alle bagage wordt door beambten 'gecontroleerd'. Deze controle wordt uitgevoerd voor twee voor de Chinezen belangrijke dingen: je mag geen dingen bij je hebben dit met Tibet te maken hebben en geen etenswaren.
De controle is echter zeer willekeurig. Toen de man mijn koffer opendeed en zag dat daarbinnen weer allemaal vakken met ritsen zaten, deed hij hem gauw weer dicht: veel te veel werk. Hij heeft dus echt helemaal niets gezien. Van mijn rugzak deed hij één rits open en vond daar een (uiteraard Nederlandstalig) boek van Nicci French, dat hij heel aandachtig doorbladerde. Er mogen geen foto's of teksten over Tibet in staan. Hij liet zelfs nog een ander meekijken of dit boek niet in beslag genomen moest worden. Uiteindelijk mocht het weer terug in de rugtas. Ook Roel, Jeroen en Hans hadden geen problemen. Bij iemand anders uit de groep werd een laptop gevonden (die van mij hadden ze niet gezien) die aangezet moest worden en ze alle bestanden en foto's gingen bestuderen. Ook werden van sommigen alle foto's van het fototoestel bekeken. Uiteindelijk mocht iedereen door en waren we in Tibet - China. Met taxibusjes van het hotel werden we naar het hotel gebracht en onze reisbegeleider had doorgekregen dat onze bus met gids waarschijnlijk in ergens in de nacht zou arriveren. Bij het ontbijt had hij echter helaas slecht nieuws. De bus was er nog niet en het was ook nog niet bekend hoe lang het nog zou gaan duren. De weg was nog steeds geblokkeerd door een soort van stenen lawine. Ze waren volop bezig met het opruimen, maar regelmatig kwamen er weer nieuwe stenen bij. Voorlopig moesten we dus nog even in Zhang Mu blijven wachten. Later hoorden we dat de stenen lawine al drie dagen geleden was ontstaan en er zijn hier dus mensen, voornamelijk bergbeklimmers op weg naar de Himalaya, die hier al drie dagen vastzitten.
Dit is helaas wel de enige weg om Zhang Mu te verlaten. Zhang Mu is een heel klein bergdorpje waar niet veel te doen is. Het dorpje is tegen een berg gebouwd en bestaat eigenlijk maar uit één langs de berg slingerende straat. We zijn maar een keer naar boven gelopen en weer terug. Daarna zijn we maar gaan klaverjassen.
Bij de lunch was er geen goed nieuws. De weg was nog steeds geblokkeerd en de laatste verwachting was dat deze in de loop van de nacht weer kan worden vrijgegeven. Als alles goed gaat komt morgen in de loop van de ochtend onze bus aan en kunnen we vertrekken. We blijven dus maar hopen dat dit inderdaad gaat lukken.

We hebben hierdoor wel een dag vertraging opgelopen op ons reisschema. Helaas is de enige optie op deze dag in te lopen: een dag minder in Lhasa. We hebben nu nog twee in plaats van drie dagen in Lhasa, dus we hopen echt dat we morgen kunnen vertrekken omdat we anders nog een dag kunnen verliezen. Volgens Ton, onze reisbegeleider, is twee dagen net voldoende om de belangrijkste en mooiste plekjes van Lhasa te kunnen bezoeken. Duimen dus maar.