Beijing - De Verboden Stad

19 mei 2011
Beijing - De Verboden Stad

Aangezien het toch onmogelijk is om in drie dagen alles te zien in Beijing, hadden we besloten om de laatste dag te beperken tot een bezoek aan de Verboden Stad. We hebben dus eerst een klein beetje uitgeslapen en gingen om negen uur ontbijten (later kon niet). Na een heerlijk ontbijt hebben we een taxi genomen naar het Plein van de Hemelse Vrede, voor de Verboden Stad. We hebben rustig het plein over gewandeld waar duizenden Chinezen in de rij staan voor een bezoek aan het Mausoleum van Mao. Het was vandaag zaterdag, dus overal ook heel veel Chinese toeristen.

Bij de entree van de Verboden Stad was het ook zeer druk en we hebben ongeveer een half uur in de rij gestaan voor de entreekaartjes. Eenmaal binnen zag het zwart van de Chinezen.

Op ons gemak hebben we ons een weg gebaand tussen de 'geen manieren kennende Chinezen'. Ze dringen zich werkelijk overal in grote getalen overal tussendoor en als je rustig zou wachten om ook ergens te kunnen kijken, kom je nooit aan de beurt. Je moet je dus op een gegeven moment wel als een Chinees gaan gedragen en je gewoon naar voren wurmen. Toen we vanochtend vertrokken was het lekker weer, zonnig met een klein beetje smog. Al snel trok het echter dicht met vochtige lucht, zodat het heel broeierig heet werd. Flink zwetend weer dus.
In enkele uren zijn we door de toch wel mooie en indrukwekkende Verboden Stad gelopen. Je kunt je haast niet voorstellen dat de hele Keizerlijke familie (inclusief zijn vele vrouwen en dienaren) hier nooit buiten mochten komen. Alle mannelijke dienaren (uiteraard behalve de keizer) waren gecastreerd, omdat alleen de keizer het recht had tot voortplanting binnen de keizerlijke familie. Het kon natuurlijk niet mogelijk zijn dat een dienaar het met één van zijn vrouwen zou kunnen doen. De vele vrouwen waren in vijf klassen verdeeld waarbij de echte keizerin nummer één was. De keizer zocht jonge meisjes / vrouwen uit tussen de 13 en 17 jaar en verkoos deze tot één van zijn vrouwen en dit kon niet geweigerd worden. Als meisje werd je dan gedwongen om in het keizerlijke paleis je verdere leven te slijten.

De bekendste keizerin was de laatste, 'dragon woman'. Als jong meisje in klasse vijf, lukte het haar om zich omhoog te werken en bovendien was zij in de hoge klasse de enige vrouw die de keizer een zoon schonk. Uiteindelijk werd zij keizerin en toen de keizer overleed werd haar zoon de nieuwe keizer. Aangezien dit nog maar een zeer jong mannetje was, had zij als keizerin de eigenlijke macht. Alle raadsheren van de vorige keizer die haar niet accepteerden, werden gevangen gezet of vermoord. Haar zoon, de keizer, overleed vrij jong en toen benoemde ze haar neefje als keizer waarover ze ook alle macht kon uitoefenen. Toen deze niet exact wilde doen wat zij wilde, heeft ze hem 19 jaar opgesloten in een paleis in de Verboden Stad. Toen ze zelf uiteindelijk voelde dat ze niet lang meer te leven had, liet ze haar neef de keizer vermoorden en benoemde in 1908 een ander neefje als keizer van China. Dit neefje was toen drie jaar oud en uiteindelijk de laatste keizer van China. In 1911 werd deze toen zes jarige keizer afgezet en werd China een communistische Volksrepubliek.

In de Verboden Stad staan diverse paleizen, verblijven voor de diverse vrouwen, verblijven voor de keizerlijke kinderen, en uiteraard voor de vele dienaren. In totaal zijn er meer dan 9.000 kamers in de vele gebouwen.

Ondanks de drukte was het zeer indrukwekkend om hier rond te lopen.

Na het bezoek aan de Verboden Stad zijn we een lekker biertje gaan drinken met een lekker broodje in een klein restaurantje waar we al eerder waren geweest.
Daarna hebben we nog een stukje door Beijing gelopen en zijn nog even langs de bierstube gegaan.

Met de taxi zijn we weer naar het hotel teruggegaan en gaan zo om zeven uur met de hele groep voor de laatste keer uit eten.

En tot zover het laatste bericht van deze heerlijke vakantie uit Beijing.

Morgen om zeven uur vertrekken met de bus naar het vliegveld voor de vlucht naar Amsterdam waar alle vrouwen en kinderen naar ons uit staan te kijken (en wij naar hen).

Lieve groetjes uit Beijing en tot morgen op Schiphol.

Beijing - De Grote Muur en het Zomerpaleis

18 mei 2011
Beijing - De Grote Muur en het Zomerpaleis

Vanmorgen vertrokken we na een heerlijk ontbijt om half acht richting de Grote Muur. Gezien de drukte in de spits, moesten we op tijd vertrekken. Annika had al een reactie op de site gezet dat dit het langste graf ter wereld is. Dit klopt inderdaad, want alle werkers die tijdens de bouw overleden, werden in de muur begraven. Van de oorspronkelijke muur die ongeveer 2.500 jaar geleden werd gebouwd, is niet veel meer over. Op diverse plaatsen is de muur gerenoveerd als cultuurgoed en uiteraard voor de toeristen. Op de plek die wij bezochten, kon je kiezen uit twee tochten over de muur, een lange zware en een iets lichtere kortere route. Jeroen en ik zijn de lange route gaan doen, Hans de kortere en Roel het eerste stuk van de kortere route.
Het was best een pittig tochtje met enkele duizenden traptreden waarvan er zo ongeveer niet één een gelijke hoogte had. Ook gingen het soms heel stijl omhoog. Tot de eerste wachterstoren was het heel druk, daarna tot de tweede nog een beetje druk en vanaf de tweede toren was het vrij rustig. Heel veel begonnen aan de klim, maar haakten al gauw af en gingen terug. De muur liep over een flinke berg/heuvel en we denken dat we totaal wel ongeveer 400 meter omhoog gegaan zijn. Boven vandaan had je een heel mooi uitzicht over de muur en de omgeving. De weg naar beneden ging wel iets gemakkelijker dan omhoog, maar was door de continu ongelijke treden best lastig.

Na het bezoek aan de muur gingen we eerst even eten in een soort van Chinese Van der Valk (in plaats van de Ara, was hier het logo een draak). Het was een standaard menu van diverse Chinese gerechten en we hebben heerlijk gegeten.

Daarna gingen we naar het zomerpaleis van de keizer. Dit paleis is ongeveer 250 jaar geleden gebouwd en door de keizer cadeau gegeven aan zijn moeder voor haar 60^e verjaardag. In totaal hebben 24 keizers hier de zomer doorgebracht met hun families, minimaal 100 maittresses en nog vele anderen. De winters brachten ze door in de Verboden Stad. In 1911 is de laatste keizer (was toen een jongen van zes jaar) afgezet en kwam er een einde aan de keizerlijke dynastieën.

Morgen (al weer de laatste dag) gaan we de Verboden Stad bezoeken.

Groetjes uit een nu heel moderne stad Beijing.

Xi'an + treinreis naar Beijing + eerste dag in Beijing

De laaste dag in Xi'an zijn we zoals eerder gezegd met de fiets over de stadsmuur gegaan. Dit was vrij hobbelig, maar de Chinese fietsen hebben het goed doorstaan. Onderweg hadden we een goed overzicht over de binnenstad.

Daarna zijn we de binnenstad ingegaan en gaan lunchen in een Chinees Dumpling restaurant. Dit zijn een soort van gestoomde of gebakken deegballen gevuld met van alles, groenten, vlees, vis en nog veel meer. Echt heerlijk.

Verder zijn we bij de 'kleine' gans Pagoda geweest en naar de 'drum' en 'bell' tower langs gegaan. Zoals de namen al zeggen, zijn er in de 'bell' tower veel bellen enin de 'drum' tower veel grote trommels.
Ook zijn we over een giga markt gelopen, waar de voorraad souvenirs weer flink is uitgebreid, maar alles blijft geheim.

Om zes uur vertrokken we vanuit het hotel naar het treinstation voor de reis naar Beijing, ruim 12 uur met de nachttrein. Nadat we in de restauratiewagen weer heerlijk hadden gegeten, hebben we nog een potje gekaart en daarna zijn we gaan slapen.

Om ongeveer acht uur kwamen we aan in Beijing en zijn naar het hotel gegaan. Nadat we ons hadden opgefrist, hebben we een toer met fietsriksja's gemaakt door de oude Hutong wijk van Beijing. Verder hebben we ook hier de 'bell' tower en de 'drum' tower bezocht en zijn we naar een heuvel in de binnenstad gegaan waar we een prachtig uitzicht hadden over de Verboden Stad en de rest van Beijing.

Al lopend door de stad naar het centrum om wat te gaan drinken, kwamen we in en winkelcentrum een klein zaakje tegen waar chocolade werd verkocht. We kochten 4 stukken chocolade met hazellnoten (totaal ongeveer 200 gram) en moesten hiervoor omgerekend ongeveer € 25,00 voor betalen. Maar het was wel heel lekker.
In de binnenstad vonden we een kleine bierstube, waar we heerlijk relaxed een biertje hebben gedronken.

Morgen gaan we de Chinese muur en het zomerpaleis bezoeken en de laatste dag in Beijing (zaterdag) gaan we naar de Verboden Stad en het Plein van de Hemelse Vrede.

Groetjes uit een druk en levendig Beijing.

Treinreis van Lhasa naar Xi' an + Terracotta Leger

12 + 13 + 14 mei 2011
Treinreis van Lhasa (Tibet) naar Xi'an (China)

Op onze vrije laatste dag in Lhasa zijn Hans en ik nog naar Norbulingka, het zomerpaleis van de Dalai Lama, geweest. Dit was overduidelijk een zomerpaleis. Het complex is een heel grote tuin met diverse gebouwen, waarvan de belangrijkste voor bezoekers open waren. Het was mooi weer, dus we hebben lekker door de tuin gewandeld, waar veel Tibetanen / Chinezen samen zitten of picknicken. Het zomerpaleis is in de 18^e eeuw door de 7^e Dalai Lama. In de 20^e eeuw heeft de 14^e Dalai Lama (de huidige die in ballingschap in India leeft) het geheel laten verbouwen en flink uitgebreid.
Norbulingka is het grootste historisch culturele park in Tibet.

De volgende ochtend (13 mei) zouden we om half elf vertrekken naar het station voor de lange treinreis naar Xi'an in China. Alles en iedereen werd weer grondig gecontroleerd (Jeroen moest zijn zakmes inleveren en bij mij deze ze moeilijk over een bus scheerschuim) voordat we de wachtruimte mochten betreden. Om kwart over twaalf konden we naar het perron om in te stappen en om kwart voor één vertrok de trein. De reis zou ongeveer 36 uur duren.
Voor de eerste trek hadden we vier kant-en-klare kartonnen bekers noodles meegenomen, waar alleen heet water bij moest, war Snickers en wat fruit. Dit in tegenstelling tot de meeste anderen, die tassen vol met eten bij zich hadden, want het eten in de trein zou nooit goed kunnen zijn.
Onze voorraad was al heel snel op en na wat potjes klaverjassen, gingen we maar eens naar de restauratiewagen om te kijken wat er allemaal te eten zou zijn. Het probleem is hier wel dat echt vrijwel niemand ook maar een paar worden Engels spreekt, dus is het lastig om duidelijk te maken wat je wilt. Gelukkig hing er een groot bord met een aantal voorbeeld gerechten, dus hiervan hebben we er maar vier verschillende aangewezen. Zo hadden we een soort rijsttafel. Het was echt verrukkelijk en misschien wel het lekkerste eten tot dan toe. De andere dag zijn we hier dan ook maar weer wezen lunchen en dineren. Omdat wij zo enthousiast waren over het eten, is de rest van de groep toch ook gaan eten in de trein en vonden het ook allemaal lekker.

De reis gaat over de Tibetaanse hoogvlakte die gemiddeld op ruim 4.000 meter hoogte ligt. We gingen echter regelmatig nog verder omhoog en we hebben gehoord dat sommige punten boven de 6.000 meter zouden zijn geweest. Je reist door een prachtig bergachtig landschap, dat soms meer op een maandlandschap lijkt dan op de aarde. Hoge besneeuwde bergen en bevroren en besneeuwde vlaktes. Je zou haast denken dat het bijna onmogelijk is om hier te leven, maar regelmatig zag je een aantal huisjes staan en boeren lopen met kuddes schapen of yak's.

Om exact 22.00 uur gaat het licht uit in de trein en wordt je geacht te gaan slapen. We reisden tweede klasse met treincoupés voor zes personen, twee maal drie bedden boven elkaar. De ruimte tussen het onderste bed en het middelste bed is vrij groot (om te kunnen zitten op het onderste bed) maar op het middelste en bovenste bed kon je niet rechtop zitten. We hebben allemaal redelijk goed geslapen.
De volgende ochtend leek het net of de trein de hele nacht had stilgestaan, want het landschap was nog steeds hetzelfde als de vorige dag. Op een gegeven moment werd langzaam alles wat groener, zodat we lager kwamen. Uiteindelijk arriveerden we om ongeveer kwart voor elf (na 34 uur dus) in Xi'an. Het hotel lag recht tegenover het treinstation, waar we dus heel snel waren. Nadat de kamersleutels waren uitgedeeld, hebben we nog snel een biertje gedronken en zijn toen de lange treinreis van ons af gaan douchen. Voor zover dit mogelijk was, want je moest heen en weer lopen onder de douche om een straaltje water te voelen. Daarna lekker gaan slapen om de andere ochtend naar het wereldberoemde Terracotta leger te gaan.

15 mei 2012
Xi'an - Terracotta leger.

Om acht uur hebben we ontbeten en om negen uur met de bus vertrokken naar het Terracotta leger. Dit is in 1974 ontdekt door negen lokale boeren die een waterput aan het graven waren.
Xi'an is vele Dynastieën de hoofdstad geweest. Eén van de eerste 'Keizers' ongeveer 2.500 jaar geleden, heeft het keizerrijk door veldslagen flink uitgebreid en heeft toen ook het eerste gedeelte van de Chinese muur laten bouwen. In die tijd leefden er in China ongeveer 5 miljoen mensen, waarvan een kwart in het leger van de keizer zaten. Deze keizer lag begraven in een grafheuvel bij Xi'an. Dit graf was oorspronkelijk ongeveer 120 meter hoog, maar deze heuvel is nu nog maar ongeveer 30 meter hoog. Op ongeveer 1,5 kilometer afstand van dit graf, werden de eerste overblijfselen van het Terracotta leger ontdekt door deze negen boeren, waarvan er op dit moment nog drie in leven zijn. Voor hun vondst kregen ze in die tijd ongeveer € 0,10 betaald. Iedereen in China was toen heel arm, dus ze waren er heel blij mee.

Dit Terracotta leger is door deze eerste grote keizer gemaakt als leger na zijn dood. In het hiernamaals had hij ook een leger nodig en om niet alle soldaten te hoeven doden als de keizer dood was gegaan, werd voor zijn graf een heel leger soldaten gemaakt van klei. Men gaat er van uit dat er slechts een klein deel nu is blootgelegd en dat het waarschijnlijk een groot leger over een groot gebied betreft. Dit leger werd echter ondergronds in gangen met de keizer begraven. Door latere heersers en plunderaars zijn deze gangen vernietigd en dit wordt nu zo goed als het kan in dit museumgebied opgegraven en gerestaureerd. Het hele gebied is een Unesco Werelderfgoed.
Het museum bestaat uit drie hallen. In de grootste hal 1, is een deel van het Terracotta leger hersteld en staat in de 'gangen' als een leger. Het leger bestaat uit manschappen en officieren, verkenners, schutters en de cavalerie met paarden. In de hallen 2 en drie zijn opgravingen te zien met stukken van het leger. Alle gevonden Terracotta legerpoppen zijn verschillend van uiterlijk. Net als bij echte mensen, is er geen enkele hetzelfde.

Het zien van dit Terracotta leger was echt een unieke ervaring.

Vanavond gaan we naar een Chinese dans- en muziekvoorstelling en morgen gaan we de stad Xi'an verkennen. Op de fiets gaan we over de 14 kilometer lange stadsmuur en verder gaan we enkele bezienswaardigheden in de binnenstad bezoeken.

Ik heb nu geen tijd om de foto's op de site te zetten, dus die volgen later.

Groeten uit Xi'an.

Drepung klooster + Jokhang tempel in Lhasa

10 mei 2011
Lhasa

Vandaag de tweede dag in Lhasa. Je ziet op straat overduidelijk de Chinese overheersing in de vorm van veel politie en militairen, maar verder heb je daar als toerist heel weinig last van. Wel is er van de Tibetaanse cultuur niet veel meer over. De Tibetaanse wijk is nog maar een klein gedeelte van de stad en de Chinezen hebben een moderne stad gebouwd met nieuwe gebouwen en brede straten.

Wel hebben we gisteren gehoord dat wij heel veel geluk hebben gehad. Met ingang van afgelopen maandag hebben de Chinezen nieuwe regels ingevoerd voor het verkrijgen van een groepsvisum voor Tibet. Het is sowieso alleen mogelijk om met een groep met gids en chauffeur te reizen door Tibet op een groepsvisum, en een groep moet bestaan uit ongeveer zes personen (dit minimum aantal wordt nog wel eens aangepast door de Chinese autoriteiten. Door de nieuwe regels die nu ingevoerd zijn, mag een groep niet uit meerdere nationaliteiten bestaan en wij hebben twee Belgen in de groep. Op dit moment zit de tweede Djoser groep die een week later dan ons is vertrokken al vier dagen vast in Nepal omdat ze geen visum krijgen omdat er in die groep ook twee Belgen zitten. De enige 'oplossing' voor die groep is om de twee Belgen terug naar huis te laten gaan vanuit Nepal. Ons probleem van het één dag vastzitten vanwege een stenenlawine, valt dus nog wel mee. We hebben hier trouwens gehoord dat de aardverschuiving met de stenenlawine zelfs op het nieuws in Nederland is geweest.

Maar goed, op de tweede dag in Lhasa hebben we 's-ochtends het Drepung klooster en 's-middags de Jokhang tempel bezocht.

Het Drepung klooster ligt ongeveer acht kilometer buiten Lhasa en was vroeger één van de belangrijkste en grootste kloosters van Tibet. Het klooster is gesticht in 1416 en er leefden ongeveer 10.000 monniken. In de kloosters leven nu vrijwel alleen nog Chinese monniken en voor bijna alles moet worden betaald. In elke ruimte zie je wel een monnik die geld zit te tellen. Bovendien 'offeren' de Boeddhistische gelovigen geld bij de diverse heilige voorwerpen en beelden in de kloosters en de tempels. Overal staan bakken waarin zij geld gooien.

De Jokhang tempel ligt in het oude nog Tibetaanse centrum van Lhasa. Deze tempel is het belangrijkste heiligdom voor de (Tibetaanse) Boeddhisten. Het is een prachtige tempel met veel ruimtes waar alles gelukkig nog in originele staat is gebleven. Na de 'bevrijding' van Tibet (zoals de Chinezen de inval zelf noemen) zijn vele tempels en kloosters vernietigd, maar gelukkig niet alles. Binnen mochten er weer geen foto's gemaakt worden, maar buiten hebben we mooie foto's kunnen maken.

Aan het einde van de middag hebben we nog een bezoekje gebracht aan een blindeninstituut. Dit is in 1997 opgericht door een blinde Duitse vrouw met hulp van een Nederlandse man waar ze later mee is getrouwd. Ondanks grote tegenwerking van de Chinezen is het hen gelukt dit project op te zetten en in stand te houden. In 1997 zijn zij zelf de bergen ingetrokken om blinde of slechtziende kinderen op te sporen waarvan ze hadden gehoord dat deze een erbarmelijk bestaan leden. Blindheid werd gezien als een straf omdat je in je vorig leven (je wordt immers gereïncarneerd) niet goed geleefd zou hebben. Blinde kinderen zaten vastgebonden aan een touw in een schuur en kregen alleen wat eten en drinken. Er was geen Tibetaans brailleschrift en dat is door hun zelf ontwikkeld. Er zitten op dit moment ongeveer 35 kinderen in het instituut die les krijgen in Engels, Tibetaans, Chinees en wiskunde. Het is de opzet om ze na een aantal jaar te kunnen plaatsen op een normale school hetgeen bijna altijd lukt. Ook wordt er een opleiding gegeven voor masseuse en in Tibet zijn dan ook vier massagesalons die door blinden vanuit het instituut worden gerund. Het was heel indrukwekkend om deze kinderen te zien en te constateren dat ze zo echt gelukkig zijn en net als alle andere kinderen spelen en ravotten. Ze leren er ook om zelfstandig te leven. In principe moeten ze alles zelf doen. Als ze voor het eerst aankomen, kunnen sommigen zichzelf nog niet eens aankleden.
Het instituut is inmiddels grotendeels overgedragen aan de Tibetanen en het echtpaar komt nog één of twee keer per jaar. Ze zijn nu met een nieuw project in India bezig. Ook de mensen die het instituut nu draaien, zijn bijna allemaal blind.

Vandaag hebben we een rustige dag. We gaan straks om een uur of elf ontbijten, nog even door de stad rondlopen, lunchen en vanmiddag gaan Hans en ik nog een bezoek brengen aan het zomerpaleis van de Dalai Lama. Jeroen en Roel hebben wel genoeg tempels en kloosters gezien, dus die gaan niet mee. Morgen aan het einde van de ochtend vetrekken we dan richting het treinstation voor de treinreis van 36 uur naar Xi'an in China.

Jeroen is gelukkig weer helemaal beter en niemand heeft op dit moment ergens last van.

We hebben in de afgelopen week ook nog Yakboterthee geproefd. Hier hadden we vooraf van gehoord dat dit verschrikkelijk vies zou zijn. Ergens had is gelezen dat het smaakte als thee getrokken van oude rubber autobanden. Nou het was niet lekker, maar het viel eigenlijk reuze mee. Maar na één of twee slokjes gingen we maar snel weer door met ons eigen drankje. Onze Tibetaanse gids en chauffeur, drinken het wel heel veel.

Ook nog wat nieuws uit Darmstad: we zijn in India en nog even in Nepal allemaal een beetje aan de dunne geweest, maar gelukkig is niemand van ons aan de diarree geraakt.

Groetjes uit Lhasa.

Potala paleis + Sera klooster in Lhasa

10 mei 2012
Lhasa

Vanmorgen zijn we zonder te ontbijten om tien over acht gaan lopen vanuit het hotel naar het Potala Palace, het winterpaleis van de diverse Dalai Lama's. In het hotel is alleen een Chinees ontbijt mogelijk en dat wil je echt zelfs niet proberen. Helaas gingen de diverse eettentjes in de omgeving pas om half negen open en aangezien we om uiterlijk negen uur bij het paleis moesten zijn, was er geen mogelijkheid om ergens iets te eten. Het is niet mogelijk om het paleis zomaar te bezoeken. Dit gaan zogenaamde 'uitnodiging'. Onze Tibetaanse gids heeft onze groep enkele dagen geleden aangemeld met het groepsvisum om het paleis te bezoeken. We ontvingen toen de uitnodiging voor het bezoek voor 10 mei om half tien. Je moet ruim van te voren aanwezig zijn omdat van iedereen van de groep aan de hand van je paspoort wordt gecontroleerd of je op de lijst van het visum staat. Uiteindelijk mochten we naar binnen.

In de 7^e eeuw is begonnen met de bouw van een gedeelte van dit paleis, het rode gedeelte. Er waren toen nog geen Dalai Lama's, maar andere geestelijke leiders. In de 17^e eeuw heeft de eerste Dalai Lama het paleis uitgebreid tot een gigantisch bouwwerk, het witte gedeelte. Het rode deel van het paleis is toegankelijk en daar kan je de diverse verblijfsruimtes zien van de diverse Dalai Lama's. Ook zijn er diverse grafmonumenten van diverse Dalai Lama's, bestaande uit vele honderden kilo's goud en vele edelstenen. De huidige (naar India gevluchte Dalai Lama) is de 14^e. Als deze overlijdt, zal zijn ziel reïncarneren in een dan geboren baby en komt er een 'zoektocht' naar de nieuwe 15^e Dalai Lama. Er wordt beweerd dat deze 14^e Dalai Lama als klein kind uit vele voorwerpen feilloos de eigendommen van de 13^e Dalai Lama kon kiezen, wat het bewijs was dat dit kind inderdaad de nieuwe Dalai Lama was.
Het paleis was zeer indrukwekkend, maar je mocht alleen buiten foto's maken. Binnen was het streng verboden en overal liepen Chinese agenten en verder hingen er vele camera's om alles in de gaten te houden. Onze gids vertelde dat je echt heel grote problemen zou krijgen als je toch foto's zou maken. Omdat het binnen toch heel mooi en interessant was, hebben we maar een boek aangeschaft met informatie en veel foto's.

Nadat we gegeten hadden bij Dico's (een kopie van Kentucky Fried Chicken), moesten we verzamelen om naar het Sera Klooster te vertrekken. Dit klooster is in 1419 gebouwd en bestaat uit een grote bid / werkruimte, drie scholen en 33 huizen. Het is het op één na grootste klooster van Tibet.
Ook hier mochten we binnen geen foto's maken. Toen we in op het kloosterterrein waren, bleek dat een groot deel van de gebouwen gerestaureerd werden en daardoor dus niet toegankelijk. Uiteraard was dit bij de entree niet verteld. Wat wel interessant was, was het debatteren van de monniken. Iedere dag om 15.00 uur komen de monniken in de tuin bij elkaar en gaan in groepjes over waarschijnlijk geestelijke onderwerpen debatteren. Eén van hen staat (de meester) en de andere zitten (de leerlingen). Er worden dan door de meester allerlei stellingen geroepen (uiteraard versta je er niets van) en daarop moeten de leerlingen antwoorden. Dit gaat gepaard met allerlei gebaren en veel handgeklap door de meester. Van de gids begrepen we dat dit voor de jonge monniken een soort van training is. Uiteindelijk moeten ze samen met een echte 'meester' één tegen één in debat. Achter in de tuin waren oudere monniken dan ook echt aan het debatteren. Bij hen kon je duidelijk zien dat er een echte discussie plaats vond. Al met al zeker interessant.

Jeroen en Roel vonden dat ze wel genoeg kloosters hadden gezien en waren niet meegegaan. Toen we terugkwamen in het hotel kregen we een sms berichtje dat ze in een koffietentje vlak bij het hotel aan een heerlijk bakkie zaten. Daar zijn Hans en ik toen ook maar een heerlijke dubbele espresso gaan drinken. En langzaam maar zeker kwamen er steeds meer van onze groep binnen.

We zitten nu weer even op de hotelkamer en om zeven uur gaan we weer eten in het restaurantje van het Nederlandse echtpaar.

Morgenochtend vertrekken we om 9.00 uur om nog een beroemd klooster te bezoeken. 's-Middags gaan we dan naar het oude centrum van Lhasa, waar voor de Tibetanen de heiligste Jokjang tempel staat. Hierom heel zien diverse pelgrim routes, die de Boeddhisten volgen. De gelovige Tibetanen doen dit als volgt: rechtopstaand, knielen, languit liggen op de grond, opstaan en dan drie passen lopen, en dit dan steeds herhalen. Zo leggen ze hele route af.

Zaterdag gaan we nog naar het zomerpaleis, Norbulingka genaamd, en 's-middags bezoeken we nog een blindeninstituut dat door een Nederlander is opgezet. Een beetje liefdadigheid.
Hierover zullen we in een volgend verhaal over schrijven.

Groetjes uit Lhasa, Tibet.

Reis van Shigatse naar Lhasa

9 mei 2012
Van Shigatse naar Lhasa

Vanmorgen zijn we om zeven uur vertrokken voor de lange reis naar Lhasa van ongeveer 450 km., wat dus een verschrikkelijk mooie route moet zijn. De route gaat over de Tibetaanse hoogvlakte met vele bergen en dalen en het platteland van Tibet. Dit gedeelte is zeg maar de 'graanschuur' van Tibet, alleen dan met andere gewassen. Ook moeten we weer enkele boven de 5.000 meter gelegen bergpassen passeren.

Nadat we de stad uit waren, begon al vrij snel het platteland, wat hier natuurlijk niet 'plat' is. Op allerlei plateaus op de bergen en in de dalen waren vele mensen bezig met het land te bewerken. Alles nog zeer primitief met ossen en paarden voor een ploeg en heel soms een kleine tractor. Ze vinden het allemaal prachtig als wij stoppen om hun werkzaamheden te bekijken en te fotograferen. Wij als blanken zijn toch ook voor hen een soort van bezienswaardigheid.

De eerste stop was bij een Boeddhistische tempel, de Baiju Temple. Deze bestond uit een gebouw waar de monniken leefden en een heel grote Stupa (heilige tempel. Vrijwel alle Stupa's zijn geheel massief en daar kan je dus niet in, maar dit is een van de drie Stupa's die open is. Via diverse trappen kan je de vijf omlopen van de Stupa bereiken en op elke omloop zijn vele kleine nissen waar in elke nis een Boeddhabeeld of een ander heilig beeld te bewonderen is. Totaal ruim 100 kleine tempeltjes die allemaal verschillend zijn. Voor een klein bedrag mocht je in de hele tempel foto's maken, dus dat hebben we dus maar betaald en het was ook zeker het geld waard.

Toen we weer vertrokken, ging de weg als snel flink omhoog richting de eerste pas op ruim 5.000 meter. Over mooie geasfalteerde wegen reden we met allerlei haarspeldbochten en diepe ravijnen naast ons de berg op. Op de top zijn we gestopt om mooie foto's te maken van het uitzicht en het stuwmeer dat is aangelegd. Hier bleek wel dat de Chinezen overal geld mee willen verdienen, want door het stoppen op de top moest iedereen 50 Yuan betalen, ongeveer € 6,00. We kregen netjes een ticket, waarvan onze Tibetaanse gids het controlestrookje moest hebben, die hij weer bij de instanties moet inleveren. Als we weggereden zouden zijn zonder te betalen, zou hij grote problemen gekregen hebben. Ook hebben we hier nog wat kleine souvenirs gekocht.

De reis ging weer verder de berg af, met de zelfde bochten, ravijnen en prachtige bergen rondom. Tussen de middag hebben we gegeten in een leuk klein restaurantje.

Daarna stopten we bij een van de drie grote gletsjers van Tibet, de Karolha Gletsjer. Dit was ook een spectaculair gezicht. Uiteraard moest er weer betaald worden toen we uit de bus stapten.

We reden weer verder door de prachtige bergen met vele kleurnuances en prachtige vergezichten. Op weg naar de volgende hoge pas, reden we langs een groot en voor de Tibetanen heilig meer. De totale lengte van het meer is ongeveer 260 km. Op een bepaald punt konden we via een zandweg het meer oversteken (in deze tijd van het jaar is de waterstand laag zodat deze 'weg' berijdbaar is) naar de andere kant, om verder de berg op te rijden via een prachtige slingerende weg. We hadden continu een prachtig uitzicht over het meer en de bergen aan beide kanten. Het water van het meer heeft een prachtige turkoois achtige kleur. Om te voorkomen dat we bij een stop op de top van de berg weer moesten betalen, stopten we ongeveer één kilometer voor de top om van bovenaf foto's te kunnen maken. Vanaf hier had je hetzelfde uitzicht en zo waren de foto's niet zo duur.

Na deze pas ging de weg de berg weer af en beneden gekomen was het nog ongeveer één rechte weg naar Lhasa, de hoofdstad van Tibet. Het laatste stuk ging zelfs over een brede snelweg. Toen we Lhasa inreden, kon je al direct de invloed van de Chinezen zien. Lhasa is een moderne stad met brede wegen en heel veel nieuwe gebouwen. De Tibetaanse cultuur is vrijwel verdwenen. In de stad is nog een kleine Tibetaanse wijk. In vergelijking met de Chinese delen van de stad, is dit te vergelijken met een achterbuurt.

Door de vele foto-stops en het langer blijven bij met name de Baiju Tempel, kwamen we veel later dan gepand aan bij het hotel. Het was inmiddels half negen in de avond geworden. We logeren in een werkelijk prima hotel vlakbij het centrum. Vlak bij het hotel is een prima restaurant en café dat door een Nederlands echtpaar wordt gerund. Hier wilden we gaan eten, maar we moesten ons haasten want volgens Ton sloot de keuken om negen uur. Dit was onmogelijk te halen en het restaurant was inderdaad al gesloten toen we aankwamen. Gelukkig konden we in het bovengelegen café nog wel eten (dezelfde menukaart als in het restaurant). Dit was best grappig, want alle obers spreken een paar woorden Nederlands. Als je binnenkomt, hoor je 'goeiendag', 'alles goed'. Ook bij het bestellen, weten ze diverse namen van de gerechten in het Nederlands. Ik bestelde Chicken Indonesian style met noodles, waarop de over zei: 'lekkere bami goreng met eitje en pindasaus'. Het eten was heerlijk en we hebben het afgesloten met een lekker bakje echte koffie met een likeurtje, dat trouwens duurder was dan het eten. Jeroen voelde zich heel de dag al niet echt lekker en is helaas niet mee wezen eten, maar gelijk zijn bed in gekropen. Na een goede nachtrust was hij de andere ochtend gelukkig weer flink opgeknapt om mee te gaan met het bezoek aan het 'Potala Palace', het winterpaleis van de Dalai Lama.

Shigatse - Ta Shi Po Monastery

8 mei 2012
Shigatse - Ta Shi Po Monastery

Vanmorgen met de groep naar de 'Ta Si Po Monastery' geweest waar Chinese Boeddhistische monniken leven. Het is een oorspronkelijk Tibetaans klooster waar Tibetaanse monniken leefden en bidden, maar het is helemaal overgenomen door de Chinezen. Het is een fantastisch mooi klooster, maar het wordt door de Chinese monniken een beetje te commercieel gemaakt. Buiten mag je overal foto's maken, maar als je ergens in een kloostergebouw en foto wilt maken, moet je hiervoor betalen. Per gebouw is dit een bedrag van 75 - 150 Yuan, omgerekend € 10,00 - € 20,--. Dit hebben we dus niet gedaan.
We zijn het hele klooster doorgegaan en de gebouwen zijn zeer de moeite waard om te zien. Daarna hebben we een route rondom het klooster gevolgd, die voor de Boeddhisten een soort van pelgrimstocht is. Op vele plaatsen hangen ook de zogenaamde gebedsvlaggen. Dit zijn lange slierten met vlaggen waarop elke vlag een mantra is geschreven, een gebed voor de Boeddhisten. Deze moet je zo hoog mogelijk op zien te hangen, omdat ze dan dichter bij god zijn. Daarom zag je op de passen die we passeerden op de Tibetaanse hoogvlakte ook zoveel vlaggen.

Morgen maken we dus de reis naar Lhasa over een fantastische route.

Groetjes uit Shigatse.