9 mei 2012
Van Shigatse naar Lhasa

Vanmorgen zijn we om zeven uur vertrokken voor de lange reis naar Lhasa van ongeveer 450 km., wat dus een verschrikkelijk mooie route moet zijn. De route gaat over de Tibetaanse hoogvlakte met vele bergen en dalen en het platteland van Tibet. Dit gedeelte is zeg maar de 'graanschuur' van Tibet, alleen dan met andere gewassen. Ook moeten we weer enkele boven de 5.000 meter gelegen bergpassen passeren.

Nadat we de stad uit waren, begon al vrij snel het platteland, wat hier natuurlijk niet 'plat' is. Op allerlei plateaus op de bergen en in de dalen waren vele mensen bezig met het land te bewerken. Alles nog zeer primitief met ossen en paarden voor een ploeg en heel soms een kleine tractor. Ze vinden het allemaal prachtig als wij stoppen om hun werkzaamheden te bekijken en te fotograferen. Wij als blanken zijn toch ook voor hen een soort van bezienswaardigheid.

De eerste stop was bij een Boeddhistische tempel, de Baiju Temple. Deze bestond uit een gebouw waar de monniken leefden en een heel grote Stupa (heilige tempel. Vrijwel alle Stupa's zijn geheel massief en daar kan je dus niet in, maar dit is een van de drie Stupa's die open is. Via diverse trappen kan je de vijf omlopen van de Stupa bereiken en op elke omloop zijn vele kleine nissen waar in elke nis een Boeddhabeeld of een ander heilig beeld te bewonderen is. Totaal ruim 100 kleine tempeltjes die allemaal verschillend zijn. Voor een klein bedrag mocht je in de hele tempel foto's maken, dus dat hebben we dus maar betaald en het was ook zeker het geld waard.

Toen we weer vertrokken, ging de weg als snel flink omhoog richting de eerste pas op ruim 5.000 meter. Over mooie geasfalteerde wegen reden we met allerlei haarspeldbochten en diepe ravijnen naast ons de berg op. Op de top zijn we gestopt om mooie foto's te maken van het uitzicht en het stuwmeer dat is aangelegd. Hier bleek wel dat de Chinezen overal geld mee willen verdienen, want door het stoppen op de top moest iedereen 50 Yuan betalen, ongeveer € 6,00. We kregen netjes een ticket, waarvan onze Tibetaanse gids het controlestrookje moest hebben, die hij weer bij de instanties moet inleveren. Als we weggereden zouden zijn zonder te betalen, zou hij grote problemen gekregen hebben. Ook hebben we hier nog wat kleine souvenirs gekocht.

De reis ging weer verder de berg af, met de zelfde bochten, ravijnen en prachtige bergen rondom. Tussen de middag hebben we gegeten in een leuk klein restaurantje.

Daarna stopten we bij een van de drie grote gletsjers van Tibet, de Karolha Gletsjer. Dit was ook een spectaculair gezicht. Uiteraard moest er weer betaald worden toen we uit de bus stapten.

We reden weer verder door de prachtige bergen met vele kleurnuances en prachtige vergezichten. Op weg naar de volgende hoge pas, reden we langs een groot en voor de Tibetanen heilig meer. De totale lengte van het meer is ongeveer 260 km. Op een bepaald punt konden we via een zandweg het meer oversteken (in deze tijd van het jaar is de waterstand laag zodat deze 'weg' berijdbaar is) naar de andere kant, om verder de berg op te rijden via een prachtige slingerende weg. We hadden continu een prachtig uitzicht over het meer en de bergen aan beide kanten. Het water van het meer heeft een prachtige turkoois achtige kleur. Om te voorkomen dat we bij een stop op de top van de berg weer moesten betalen, stopten we ongeveer één kilometer voor de top om van bovenaf foto's te kunnen maken. Vanaf hier had je hetzelfde uitzicht en zo waren de foto's niet zo duur.

Na deze pas ging de weg de berg weer af en beneden gekomen was het nog ongeveer één rechte weg naar Lhasa, de hoofdstad van Tibet. Het laatste stuk ging zelfs over een brede snelweg. Toen we Lhasa inreden, kon je al direct de invloed van de Chinezen zien. Lhasa is een moderne stad met brede wegen en heel veel nieuwe gebouwen. De Tibetaanse cultuur is vrijwel verdwenen. In de stad is nog een kleine Tibetaanse wijk. In vergelijking met de Chinese delen van de stad, is dit te vergelijken met een achterbuurt.

Door de vele foto-stops en het langer blijven bij met name de Baiju Tempel, kwamen we veel later dan gepand aan bij het hotel. Het was inmiddels half negen in de avond geworden. We logeren in een werkelijk prima hotel vlakbij het centrum. Vlak bij het hotel is een prima restaurant en café dat door een Nederlands echtpaar wordt gerund. Hier wilden we gaan eten, maar we moesten ons haasten want volgens Ton sloot de keuken om negen uur. Dit was onmogelijk te halen en het restaurant was inderdaad al gesloten toen we aankwamen. Gelukkig konden we in het bovengelegen café nog wel eten (dezelfde menukaart als in het restaurant). Dit was best grappig, want alle obers spreken een paar woorden Nederlands. Als je binnenkomt, hoor je 'goeiendag', 'alles goed'. Ook bij het bestellen, weten ze diverse namen van de gerechten in het Nederlands. Ik bestelde Chicken Indonesian style met noodles, waarop de over zei: 'lekkere bami goreng met eitje en pindasaus'. Het eten was heerlijk en we hebben het afgesloten met een lekker bakje echte koffie met een likeurtje, dat trouwens duurder was dan het eten. Jeroen voelde zich heel de dag al niet echt lekker en is helaas niet mee wezen eten, maar gelijk zijn bed in gekropen. Na een goede nachtrust was hij de andere ochtend gelukkig weer flink opgeknapt om mee te gaan met het bezoek aan het 'Potala Palace', het winterpaleis van de Dalai Lama.